Home Lifestyle Vega business lunch voor carbon credits?

Vega business lunch voor carbon credits?

door Manon van Leeuwen
vega business lunch voor carbon credits (Copy)

Mevrouw Merkel gaat vegetarisch met haar regering. Wat een stoer wijf. Zij durft groots de strijd tegen klimaatverandering aan te gaan. Dit zal behoorlijke consequenties hebben voor haar relatie met Julia, de minister van Landbouw. Tweederde van haar landbouwgrond is namelijk voor die lieve grazende dieren of de verbouwing van hun voer. We eten daarmee wel ons regenwoud op, verspillen een kwart van ons drinkwater en stoten net zoveel CO2 uit als met al het transport op de hele wereld. Die CO2 compenseren met carbon credits is een behoorlijke uitdaging. Zakelijk geen vlees meer eten ook. Interessant gesprek zal dat zijn tussen Angela en Julia. Zonder braadworst.

Een hippe vegetariër

Normaal heb ik weinig moeite om voor mijn mening uit te komen. Managerial weet ik goed wat ik wil en verkondig dat ook graag. Bij voorkeur vaak, vrolijk en luid. Met vlees was dat tot een paar jaar geleden wel anders. Ik schaamde mij voor mijn voorkeur omdat ik indirect beticht werd van moreel superieur gedrag. Ik glimlachte vriendelijk als ik commentaar kreeg op mijn leren schoenen en tas. Ik knikte ‘ja’ op de vraag of ik wel vis en eieren at en loog. Ik verontschuldigde mij dat ik dieren als klein meisje gewoon te zielig vond om op te eten en dat het nu niet meer smaakte. Klimaat was geen issue en het extreme dierenleed liet ik achterweg. Pas dan gingen mijn tafelgenoten opgelucht een broodje vlees bestellen. Een wereldverbeteraar die haar parochie verkondigt ben ik nooit geweest. Ook geen groentefundamentalist of paardenmeisje die beweert het altijd al geweten te hebben. Nu niet en toen niet. Toch gebeurt er iets met het menselijk brein als ik antwoord geef op de ‘waarom-vraag’. Zeker bij mijn tafelgenoten. Gelukkig is die tijd voorbij. Als vegetariër ben ik tegenwoordig hip en verantwoord.

Water zonder rietje

Veganisten zijn nog veel hipper. Veelal millenials die in hun zero waste Tiny Houses wonen, maximaal 4 dagen per week besteden aan werken omdat ze tijd over willen houden om iets goeds te doen voor elkaar en de planeet. Mijn soort vegetariër, de Angela & Julia generatie, wordt nog steeds wel wat meewarig aangekeken. Een beetje zoals er wordt gekeken naar de midlife beugeldragers die hun oogleden strak laten trekken en grijze haren verven. Toch bestel ik tijdens de zakenlunches schaamteloos de superfood quinoa salade met avocado en humus. Dit in tegenstelling tot mijn mannelijke tafelgenoten die de voorkeur hebben voor witte broodjes carpaccio, de rucola opzij schuiven en er steevast een glas verse jus bij bestellen. Tot alcohol als het nieuwe roken wordt betiteld of de planeet blijkt te verwoesten, vraag ik steevast ook om een glas witte wijn. Met een groot glas water, zonder plastic rietje en gewoon uit de kraan.

Verplicht lunchen zonder vlees?

Toen ik vorige week op kantoor opperde om in het kader van ons groene werkende bestaan voortaan vegetarische broodjes tijdens de vergaderingen te laten bezorgen, werd het stil aan tafel. Aan Warmetruiendag waren ze net gewend. Afval scheiden, groen bankieren, laadpalen, OV abonnementen en plasticfree is ook okay. Maar verplicht lunchen zonder vlees? Dat is een stap te ver. Ook al redden we dan misschien het klimaatakkoord van Parijs. Maar paardenmeisjes hoeven niet perse gelijk te krijgen en houden hun mond.

Week zonder vlees

Beste mevrouw Merkel, wat denkt u? Eerst maar eens beginnen met de ‘Week Zonder Vlees’ volgend jaar? Of gewoon de cateraar bellen met deze opdracht en er niet meer over praten? Of nog even door polderen en hopen dat we met kerst starten met een vega biologisch fairtrade diner?

Ik hoor u graag.

Manon Loves Life

Lees ook:

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt cookies om de ervaring te verbeteren. Ik ga er vanuit dat je hier oké mee bent, maar je kunt het uitschakelen als je dat wenst. Oké Lees meer